× hame ye chiz haye jaleb
×

آدرس وبلاگ من

bataip.gegli.com

آدرس صفحه گوهردشت من

gegli.com/parisa batai

×
×

خاطرات یک نوزاد

سلام! بدون هر گونه مقدمه چینی باید بگم که اصولاً من نوزاد بدشانسی هستم. یه چیزی تو مایه های دالتون ها توی کارتون لوک خوش شانس. البته باید بگم که اونا در مقابل من برای خودشون یه پا لوک خوش شانسن. شاید فکر کنید که من از اون دسته نوزادانی ام که چون دختر خاله ام مای بی بی چیک چیک خریده و من فقط ساده شو دارم احساس بدشانسی مفرط می کنم، ولی باید بگم که سابقه بدشانسی من به دوران جنینی و حتی قبل از اون برمی گرده.
اصلاً بذارید از اول شروع کنم: از ماجراهای جنینی و حلق آویز شدن توسط طناب دار( منظور بند ناف مشترک میان بنده و والده محترمه) که بگذریم، می رسیم به لحظه تاریخی تولد که با شور و شوق در حال گذراندن دوران نقاهت در داخل شکم والده محترمه بودیم که یهو بدون هیچ مقدمه چینی قبلی پا به عرصه وجود نهادیم!( فعل جمع که به کار بردم فقط به خاطر احترامه نه این که فکر کنید من دو قلو بودم!)
پا به عرصه وجود نهادن همانا و قطع شدن برق همانا. همین که به دنیا اومدم به علت خاموش شدن وسایل گرمازای برقی، اون هم توی اوج زمستون به شدت مثل بستنی قیفی یخ زدم. برای این که یخ تنم آب بشه و به قول غیر معروف اظهار وجودی بکنم، تصمیم گرفتم که بزنم زیر گریه. ( ولی مثل این که گریه زد زیر ما!) همین که دهن مبارکم رو باز کردم که یه اوه اوه حسابی سر بدم، جناب شخص شخیص پرستار به شدت با کف گرگی کوبید توی دهن مبارکم و تمام دندونای نداشته ام ریختن توی دهنم، جوری که حتی نمی شد با خاک انداز جمعشون کرد. بعداً فهمیدم که خانم پرستار می خواسته بزنه به پشتم که چون برق نبوده محکم کوبیده توی دهنم. خلاصه بعد از این که با هزار دنگ و فنگ از بیمارستان مرخص شدیم به خانه مادربزرگ رفتیم. این که می گم دنگ و فنگ، ماجراش اینه که رئیس بیمارستان می خواست از من به خاطر قدم شومی که داشتم شکایت کنه چون با به دنیا آمدن من، برق که قطع شده بود هیچ، موتور برق اضطراریشون هم خراب شده بود. برای همین بیشتر بیماراشون فلنگو بسته و رفته بودن اون دنیا. این که چه طوری از دستشون خلاص شدیم دیگه بماند.
به هر حال شب اول چون هیچ گونه شیری در کار نبود، بستگان محترمه لطف کردند و این قدر آب قند به خوردم دادند که احساس می کردم یه کله قند هستم و همه رو به شکل قند شکن می دیدم. تازه مگه بدشانسی من به همین جاها ختم می شد؟ نصف شب چون هوا به شدت ابری بود و توی جام حسابی سیل اومده بود بنای گریه کردن رو گذاشتم که از صدای گریه های من مادربزرگم بیدار شد. اون هم چه بیدار شدنی! چون فکر می کرد که من گرسنمه با چشمهای خواب آلود و در حالی که داشت خواب هفت پادشاه رو می دید قاشق قاشق آب قند رو توی صورت مبارکم خالی می کرد و صبح وقتی همه از خواب ناز بیدار شدن تا نوزاد خوشگل و خوش قدم رو نگاه کنن و صورت ماهشو ببوسن، چیزی جز یه توپ سیاه لرزان، که همانا یک کوه مورچه بودند که داشتند روی صورت بنده موج مکزیکی می رفتند، ندیدند. مورچه ها هم از این که صبحانه ای به این خوشمزگی گیرشان آمده بود در پوست خودشان نمی گنجیدند و کم مونده بود که مثل ذرت بو داده از خوشحالی بترکند.( مورچه بو داده رو تصور کنید!)
روز بعد به خانه خودمان نقل مکان کردیم چون مادرم فکر می کرد که من دیگه اونجا امنیت جانی ندارم. بعد خودش رفت تا یخ حوض رو بشکنه و لباس چرکای من رو توش بشوره. من هم که هی فرت و فرت اظهار وجود می کردم یهو گریه ام گرفت. همین که شروع کردم به گریه، مادرم به خواهرم که تنها دو سال قبل از من قدم مبارکش رو به این دنیا گذاشته بود گفت: این بچه رو ساکت کن! و آخرین چیزی که دیدم این بود که یه بالش گنده به طرف دهن مبارکم فرود اومد و بعد فریاد پیروزمندانه خواهرم در گوشم پیچید که می گفت: مامان ساکتش کردم! در حال حاضر هم در بیمارستان سوانح و خفگی(!) در حالت کما به سر می برم. دیروز مادر و پدرم اومدن و گفتن که حاضرن اعضای بدن نوزاد سه روزه شونو اهدا کنن ولی دکتر گفت: مورچه چیه که کله پاچه اش چی باشه؟ راستی امروز پنجمین روز از تولدمه، دیروز از کما خارج شدم. تا چند دقیقه پیش هم داشتم خواب می دیدم که دارم روی پوشکم اسکیت سواری می کنم. در حال حاضر هم دارم به بخت بدم فکر می کنم که سه روز از عمرم بی خودی تلف شد!( این هم یه جور بد شانسیه دیگه!)


پنجشنبه 4 شهریور 1390 - 6:29:00 AM

ورود مرا به خاطر بسپار
عضویت در گوهردشت
نظر ها

http://bebeka.gegli.com

ارسال پيام

شنبه 13 شهریور 1390   3:38:24 AM

داستان قشنگی بود و استعدادت زیاده من یاد مرحوم رضا شاه انداخت اونم تو سرما بدنیا امد توی قهو خانه بین راهی تو طویه اسبا . مادرش شیر نداشت سوز سرما شدید کاروان عازم بزن قهوه گفت مردنیه میزارم اینجا مرد خاکش کن و بدبال کاروان راه افتاد چند روز زن قهوچی از اون مراقبت کرد تا بچه جون گرفت کسی که تهران میرفت بچه سپرد ببره پیش مادرش .خلاصه مادر دل سوز بچه را گذاشت پرورشگاه بچه از ده سالگی رفت مدرسه نظم بعد چندی رضا قلدر لقب گرفت درچه های افتخار پشت سر هم تیربار چی میر پنج تا سدارسپه وبعد شاه شاهان پس اگر اسکت سواری که موج سواری روی پوشکت تمام شد شاید در نویسندگی بعدها شاه بشی برات دعا میکنم بجای فروختن واگذاری اعضا بفکر نویسدگی باشی.اول برای بچه های گل تا به داستان رمانهای هریپاتلی .

http://anti-girl.gegli.com

ارسال پيام

جمعه 5 شهریور 1390   3:24:23 AM

سلام. عالی بود. ممنون

آخرین مطالب


عکس هایی از فستیوال سالانه مجسمه های شنی در انگلستان


دردهای اساسی ما ایرانیان


خوراک های بهاره بخورید سالم بمانید..


10 نقل قول ارزشمند در مورد سلامتی


تصاویری جدید بازیگران در دومین شب جشن نفس


عکسهای جدید بدحجابی در تهران


رمــانتیــک تریــن رستــوران های دنیـــا


کســوف خورشیـــدی یکشنبــه


هنـــــر و خلاقیــــت با دیــــــوار هـــای شهـــــــــر


آموزش آی کلود اپل


نمایش سایر مطالب قبلی
آمار وبلاگ

170899 بازدید

21 بازدید امروز

77 بازدید دیروز

437 بازدید یک هفته گذشته

Powered by Gegli Social Network (Gohardasht.com)

آخرين وبلاگهاي بروز شده

Rss Feed

Advertisements